مقام « قابَ قَوْسَيْنِ أَوْ أَدْنى » و استيفاى درجات اكمليت ، ثم مع نَزلة يسيرة لقبول الحقائق النازلة من غيب الوجود و شهود آنچه كه بر كتاب استعداد او در ازل نقش بسته بودند بدون تجافى از مقام غيب مغيبِ وجود خود و شهود تفصيلىِ كينونت و مقام جمع الجمعِ قرآنى خويش و نزول به ساحت ملكوت و ورود به منزل دنيوى ، در صحيفهء وجود خود مشاهده مىكند مراتب و درجات وحى را . به عبارت اوضح ، حقيقت وحى بعد از مرور به مقامات جمعى احدى احمدى ، بر فصّ نفس شريف آن حضرت منطبع مىگردد ، و صورت جبروت بر حسّ باطن وى متمثل مىشود ؛ و نيز صورتى از آن بر حسّ ظاهرِ آن حقيقة الحقايق منكشف مىگردد . و در اين مقام است كه ملكِ حامل وحى ، كه از باطن و مقام غيب او استمداد مىنمايد ، به صورت محسوس ظاهر مىگردد ؛ و آن ملك را كه هيكل جبروتى او مشهود آن حضرت بود به صورت محسوس مىبيند ؛ و آن ملك بدون تجافى از مقام جبروتى خود ، متنزل در مرتبهء حس ، و يا متمثل به صورتى مناسب با شهود حسّى ، بر آن حضرت حقايق غيبى را القا مىنمايد . و آن جناب كلام ملك را به مشيّت حق مىشنود ، و يا به صورت قَدَرى در لوح ، كه حامل آن ملك وحى است ، مشاهده مىنمايد . به تقريرى اشمخ ، سرّ توحيد در جميع مراتب وجودىِ ختم نبوت ظاهر مىشود ، و حجاب از عين قلب و حسّ او مرتفع مىگردد . نفس نبويه در مقام خلق ، يعنى بعد از تنزل از مقامات حاصل از ولوج در واحديت و احديت ، از جهت عقلانى و روح عقلى معارف را از ملك مقربِ